Later die week gingen we naar Jasper en prompt stond er naast de weg een mooie zwarte beer te grazen tussen het gras. Er zijn toch mensen die denken dat je pal voor zo'n beer kunt gaan staan om een foto te maken. Voor de eerste keer zagen we dan ook dat een beer daar niet van gediend kan zijn en maakte een korte "charge" naar deze mensen toe. Gelukkig voor de beer is er verder niets gebeurd en kon deze verder gaan met eten zoeken.
Het geluk van mijn schoonmoeder kon niet op. Een grizzly en een zwarte beer kon afgestreept worden. Nog geen 2 uur later, wederom een opstopping bij een brug. Bij de rivierbedding een enorme mannetjes grizzly beer, die helaas later door de parc wardens met vuurwerk werd weggejaagd.
We dachten "wat een mooie afsluiting van haar bezoek", ongeveer alle dieren die je hier kunt zien, waren op ons pad geweest.
De volgende dag laat uit Jasper vertrokken met als doel naar de Columbia Icefield te gaan. Onderweg werd onze rit binnen een half uur drie keer onderbroken door overstekende zwarte beren, wat toch wel voor wat oponthoud zorgt. J
Helaas liet de vele sneeuw bij de Icefield niet toe om een wandeling omhoog te maken, waardoor we halverwege terug moesten keren. Door de vele stops was het ondertussen al half zes geworden, terwijl we nog zeker 200 km te gaan hadden. Terug in de auto met een lekker muziekje aan, onze weg vervolgd richting Canmore. Verderop wederom een opstopping van een aantal auto's door een grazende grizzly langs de weg. Hier hebben we zeker een uur stil gestaan en gekeken hoe dit schitterende dier op zijn gemak wortels uit de grond aan het graven was en totaal geen aandacht had voor ons.
En als een cherry on the pie, toen de duisternis inviel, een zwarte moeder beer met haar 1 jarige jong.
Al met al een zeer goede score wat de beren betreft. Het is nu nog wachten op beren in de achtertuin!
