Heading North

Na 2 hele leuke weken met Patricia, Frank en Nina gekampeerd te hebben, moesten we in Jasper afscheid nemen van elkaar. Zij zakken af naar het zuid-westen (hopelijk naar beter weer) en wij gaan naar het noorden. Via "De Alaska Highway" rijden we naar de Dempster Highway. De Alaska Highway is een schitterende weg door Alberta, British Columbia en Yukon naar de 52e staat van de VS. Veel campers, vrachtwagens en motorrijders zijn te vinden op deze weg. Soms een enkele fietser en zojuist een wandelaar met een trekkar ;-)
Eindelijk klaart het weer op na 2 dagen regen - en een miljard muggen - en zijn we beland in Fort Nelson. Van hieruit gaan we zometeen verder richting de Yukon.
Gelukkig kwamen we gisteren op tijd er achter dat onze oliedruk niet goed was en hebben de auto snel een mini beurt laten geven bij de Canadian Tire. Vanaf nu gaan we elke dag in ieder geval het oliepeil controleren, aangezien de afstanden tussen de stadjes steeds groter worden.
Onze reis door het noorden staat nog niet helemaal vast, maar na de Dempster willen we richting zuid Alaska en via de Cassiar Highway terug richting het zuiden. Wordt vervolgd ...

Kamperen tussen de beren

Vorige week hadden we zin om er op uit te trekken met de tent voor een paar dagen. Uit de vele keuzes die we hebben, kozen we voor Kootenay National Park. Dit ligt achter Banff National Park, waaraan wij wonen, en is ongeveer 2 uur rijden van ons verwijderd. De weersvoorspelling zag er voor de komende dagen goed uit, dus we hadden er zin in.
Onderweg hadden we de mazzel om een berin met drie jongen te mogen aanschouwen. Echt een uniek moment, aangezien ze meestal uit de buurt van mensen blijven wanneer ze pas geboren "cubs" bij zich hebben.
Later op de middag werd het duidelijk dat de weersvoorspelling niet veel waard is in de bergen. Het begon te regenen en dat ging 2 dagen door. Op de derde dag waren we er wel klaar mee, aangezien we door het vele water wat uit de hemel kwam, weinig wandelingen konden maken. Het zag er ook niet naar uit dat er verbetering kwam. Op een kort droog moment snel de tent afgebroken, in de auto gegooid en weggereden richting het noorden naar Yoho National Park. Hier was het weer aanzienlijk beter en hebben daardoor nog meer kunnen genieten van onze kampeertrip (en de tent laten drogen).
De wereld bleek maar weer klein te zijn. Onze 'kampeerburen' blijken collega's van onze zwager te zijn. Daarnaast komen ze uit Haarlem en tevens blijken ze in een straat te wonen waar wij ooit naar een huis zijn wezen kijken, waardoor we letterlijk buren hadden kunnen worden. Twee leuke mensen die langer dan gepland in  de Rocky Mountains bleven omdat ze het er zo fantastisch vinden.
Na 5 dagen werd het helaas tijd om naar huis terug te keren, aangezien we een afspraak hadden om naar een ander onderkomen te gaan kijken.
De teleurstelling was aanwezig, toen we er achter kwamen dat het huis opgedeeld was voor een boven- en een onderhuurder. Dat is niet hetgeen we zoeken. Vanochtend hadden we een nieuwe afspraak voor een andere woning in Exshaw, een klein dorpje 15 km buiten Canmore. Het huis zag er in eerste instantie veelbelovend uit, maar had helaas een badkamer uit het jaar nul, geen vaatwasser (luxe probleem) en geen schuurtje o.i.d. voor fietsen en gereedschap. Wel lag het fantastisch met een tuin rondom, een open haard en het huis was helemaal van hout, ook van binnen, echt prachtig. Dit zie je niet zo vaak, aangezien elk huis van binnen met "drywall" (gips) platen is afgewerkt. Dus meestal zit het vol met gaten en deuken.
We wachten geduldig af, tot er iets op ons pad komt wat wel voldoet. Ondertussen maken we ons klaar voor het bezoek van Nina, Patricia & Frank! Met hen lekker kamperen in de Rockies en daarna vervolgen wij onze trip naar het noorden (Yukon, Northwest Territories, misschien Alaska en de gevreesde Dempster Highway) Maar daarover meer in de volgende blog.  

Beren op de weg

Doordat de lente laat is begonnen dit jaar, zijn er veel beren te zien in het dal. Vorige week maakten we voor het eerst een rit door het Kananaskis Provincial Parc samen met de moeder van Alied (die hier voor 2 1/2 week op bezoek was) en zagen we opeens, op de verder lege weg, een auto stilstaan. Meestal houdt dat in dat er wat te zien is. En ja hoor, daar liep een mooie vrouwtjes grizzly bij ons vandaan. Wat een mazzel voor Alied haar moeder: de eerste beer, gelijk een mooie bruine.

Later die week gingen we naar Jasper en prompt stond er naast de weg een mooie zwarte beer te grazen tussen het gras. Er zijn toch mensen die denken dat je pal voor zo'n beer kunt gaan staan om een foto te maken. Voor de eerste keer zagen we dan ook dat een beer daar niet van gediend kan zijn en maakte een korte "charge" naar deze mensen toe. Gelukkig voor de beer is er verder niets gebeurd en kon deze verder gaan met eten zoeken. 

Het geluk van mijn schoonmoeder kon niet op. Een grizzly en een zwarte beer kon  afgestreept  worden. Nog geen 2 uur later, wederom een opstopping bij een brug. Bij de rivierbedding een enorme mannetjes grizzly beer, die helaas later door de parc wardens met vuurwerk werd weggejaagd.

We dachten "wat een mooie afsluiting van haar bezoek", ongeveer alle dieren die je hier kunt zien, waren op ons pad geweest.

De volgende dag laat uit Jasper vertrokken met als doel naar de Columbia Icefield te gaan. Onderweg werd onze rit binnen een half uur drie keer onderbroken door overstekende zwarte beren, wat toch wel voor wat oponthoud zorgt. J

Helaas liet de vele sneeuw bij de Icefield niet toe om een wandeling omhoog te maken, waardoor we halverwege terug moesten keren.  Door de vele stops was het ondertussen al half zes geworden, terwijl we nog zeker 200 km te gaan hadden. Terug in de auto met een lekker muziekje aan, onze weg vervolgd richting Canmore. Verderop wederom een opstopping van een aantal auto's door een grazende grizzly langs de weg. Hier hebben we zeker een uur stil gestaan en gekeken hoe dit schitterende dier op zijn gemak wortels uit de grond aan het graven was en totaal geen aandacht had voor ons.

En als een cherry on the pie, toen de duisternis inviel, een zwarte moeder beer met haar 1 jarige jong.

Al met al een zeer goede score wat de beren betreft. Het is nu nog wachten op beren in de achtertuin!

Een beregoeie film

Animal Planet "Eat your heart out"

Kamperen

Afgelopen week waren we erop uit getrokken om te gaan kamperen. Helaas waren de campgrounds bijna allemaal nog gesloten i.v.m de vele sneeuw die er nog ligt of het seizoen wat nog niet begonnen is.

Desondanks wat regen op de laatste avond in Jasper, toch een fantastische kampeer sessie gehad en 1 avond in de auto geslapen doordat er op de campsite op alle plekken te veel sneeuw lag.

Zadelpijn

Door het lenteweer van afgelopen week, hadden we het idee dat we op zoek moesten gaan naar een moutainbike voor Alied. Na lang zoeken op Kijiji (Canadese marktplaats) tot de conclusie gekomen dat het een nieuwe moest worden. Nog niet wetende dat de prijsrange tussen $300 en $8.000 lag en de keuze oneindig was. Na 4 zaken in de omgeving bezocht te hebben, toch naar Calgary waar de keuze groter is en de prijzen iets lager liggen. Je heb fietsenzaken en fietsenzaken, maar deze overtrof elke verwachting: 1000 fietsen op voorraad, 50 mensen in dienst, 3 verdiepingen hoog en leuke aanbiedingen voor de '2010-modellen'. Twee uur later stonden we weer buiten met 2 moutainbikes rijker. We bedachten dat de mijne toch wel vervangen mocht worden na 18 jaar trouwe dienst en de korting was ook welkom.

Twee dagen later zijn we de bikes gaan testen. We hadden bedacht dat het wel een leuke route was langs de Bow River naar het dorp te fietsen, een kleine rit van ongeveer 8 km (down hill). Dit was allemaal nog op verharde wegen. Aangekomen in het dorp werd het tijd om de beesies los te laten op wat meer modder en pap achtige sneeuwmassa. Ook hier wisten we ons beide prima staande te houden, tot we niet meer wisten waar we uit zouden komen. Na wat probeersels uiteindelijk omgedraaid, aangezien we steeds verder in onbewoond gebied kwamen waar beren en poema's ook rondlopen. Terug op de hoofdweg, besloten om via de snelweg terug te fietsen (up hill) naar huis. Voor ons even wennen dat het normaal is om hier op de snelweg te mogen fietsen. Ondanks de zadelpijn, enorm genoten van de eerste 26 kilometer op onze mountainbikes.
Vanochtend om 9 uur hadden we een afspraak in Banff voor een cursus mountainbiking, aangezien het toch wel praktisch is om jezelf wat technieken aan te leren. Een leerzame training, waar we een ritje door de omgeving aan vast hebben geplakt. Vanmiddag op de terugweg van een stijle berg, die we een uur eerder beklommen hadden met onze fietsen, hebben we een persoonlijk nieuw snelheidsrecord verbroken door met 57 km per uur van de berg af te racen. Gelukkig geen bekeuring gekregen ... de maximum snelheid is daar 40 km per uur ;-)

Fietsen door de sneeuw.

Hoogste punt van de dag.

Herten op het pad

Overstekend wild.

Winter in de lente

Na een maand in Nederland te zijn geweest om de verkoop van ons huis af te ronden en tegelijkertijd allemaal vrienden en familie te zien, werd het tijd om weer terug naar Canmore te gaan. Wederom met 4 overvolle koffers het vliegtuig in, om na 8 uurtjes op Canadese bodem te landen. De vlucht over Groenland en Noord Oost Canada was adembenemend om te mogen aanschouwen. Pakijs zover het oog kon zien, maar hoe dichter we bij Calgary kwamen hoe meer het leek alsof de lente ook hier zijn intrede had gedaan. Buiten rondom het huis leek de sneeuw op zijn retour te zijn. Na het uitpakken gelijk de snowboots opgeruimd.(Die hadden we tot slot van rekening toch niet meer nodig)
Toen we 2 dagen later 's ochtends op stonden bleek het die nacht 30 cm gesneeuwd te hebben. En weg was het lente gevoel.

Pakijs Groenland

Lente in Alberta

1 nachtje sneeuw

Tulpen met regen

We zijn nu ruim een week terug in Nederland en het is alsof we nooit zijn weggeweest. Ons huis stond er nog steeds zo bij alsof we 2 weken geleden de deur achter ons hadden dichtgetrokken. Dit alles door de fantastische zorgen van een goede vriendin van ons. (Dus hierbij een publiekelijke dank Ch!)
Bij thuiskomst was de huiskamer gevuld met tulpen, wat voor een warm en vooral kleurig "welkom (tijdelijk) thuis" zorgden. Er moeten er veel zaken geregeld worden, want de overdracht van ons huis is al de 14^e. Alied neemt het financiële pakket op zich en ik heb mijzelf gepromoveerd tot "Hoofd Marktplaats". Het idee is om zoveel mogelijk meubels te verkopen die we niet meer willen hebben. Ongelofelijk, maar de mailbox stroomt langzaam vol met geïnteresseerden voor onze IKEA slaapkamer spullen. We hebben uiteindelijk een hoop te verkopen, aangezien opslag van deze zaken ook veel geld kost.
De favoriet is ons bed, gevolgd door een 14 jaar oude kledingkast met als nakomers het bureau en de vaatwasser. De eerste verkoop was  vorige week maandag al een feit, dus zondag vers uit het vliegtuig nog snel een kast uit elkaar halen.  Afgelopen zaterdag ging de vaatwasser de deur uit en hopelijk zijn we dit komende weekend het bed, bureau en kledingkast kwijt.

Voor Alied is het een moeizamere strijd. Er achter zien te komen hoe of wat betreft de belastingen en ander financieel gereutel is een langzaam proces, aangezien de belastingsdienst er zelf geen snars van begrijpt. We hebben dan ook bedacht dat de nieuwe slogan van de belastingsdienst moet veranderen naar  "slimmer kunnen we onszelf niet maken en makkelijker voor u ook niet".
Maar zoals Alied is, de strijd wordt pas opgegeven wanneer de onderste steen boven is.

Al met al, drukke dagen gecombineerd met afspraken om vrienden en familie te zien. Gelukkig regent het regelmatig (sorry voor de zonaanbidders) waardoor we minder de behoefte voelen om naar buiten te gaan.

De achtertuin

Sta je op je gemak een muziekje op te zetten, kijk je even naar buiten. Zie opeens het volgende voorbij lopen.

Het is nog even wachten tot de beren ontwaken.

SOLD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

De dag begon heel goed: de lente is begonnen, er is vannacht weer 5cm sneeuw gevallen en in de mailbox zat een berichtje van de makelaar. De verkoop van ons huis is rond en de overdracht is al midden april.

Aangezien we het huis nog moeten leegruimen en er allerlei andere zaken geregeld moeten worden, heeft Alied snel (dit duurde ruim een uur) de KLM gebeld en onze tickets gewijzigd naar a.s. zaterdag. Dus zondag staan we al weer op Nederlandse bodem. De planning is ongeveer drie weken te blijven en dan weer terug te gaan naar Canmore, Canada.

Scrap page

Na 3 maanden Canada zijn er een hoop dingen gebeurd die geen uitleg nodig hebben, maar gewoon gezien moeten worden. Dus we hebben de volgende selectie samengesteld.




Op weg van Vancouver naar Canmore.



Accu tijdens -30 warmhouden met een stroomkabel.

Een Canadees broodje kroket.

BBQ met -25.



Een Hollands uitje.



Onze Durango met hout voor nieuw bed.

Werktafel maken.



Opnieuw de Cross Country schoenen aantrekken.



Beetje sneeuw ;-)



Pad vrijmaken voor verhuizers.




Santa vast in schoorsteen.



Bevroren riviertje.

Groep elken om de hoek van ons huis.



Eigen ontwerp

Enkele weken geleden waren we druk op zoek naar een eettafel met stoelen en een salontafel, aangezien we deze hadden achtergelaten in Nederland. Hier in Canmore zijn 2 meubelzaken waar wel het één en ander tussen zat, maar de prijzen pasten niet in ons budget. Dan maar naar Calgary. Na 3 dagen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat rond gekeken te hebben, waren we nog net zo ver als dat we waren begonnen. Enkele dagen later kwamen we op het internet een jonge meubelmaker uit Calgary tegen die zijn eigen tafels ontwierp in de winter en in de zomer Japanse tuinen. Zijn tafelontwerpen vielen bij ons in de smaak. Na wat gesprekken met Chris kwamen we toch tot de conclusie dat we liever een stalen onderstel wilden hebben en de kleur en textuur van het hout anders wilde hebben. We maakten de afspraak met hem dat hij enkele voorbeelden aan zou leveren. Een week later konden we een keuze maken uit 6 verschillende houtbewerkingen.
Terug in Canmore  hebben we met het programma Sketchup van Google ons eigen ontwerp van het onderstel gemaakt, waarmee we naar een lasser in ons dorp zijn gegaan.

Detailtekening eettafel met bank

Detailtekening salontafel 

Uiteindelijk met de lasser de details doorgesproken en hem de opdracht gegeven tot het maken van het onderstel. Ondertussen was Chris al begonnen met het maken van de houten tafeldelen, zodat deze op tijd klaar zouden zijn.

Nu, een paar weken later, staat er een mooie eettafel met zitbank en een prachtige voortafel in onze woonkamer. Zie hieronder het resultaat!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Het volgende project is een eigen bed maken J.

Nespresso in Canada

Voor vertrek naar Canada had ik Siemens gebeld over onze Nespresso machine. Aan de makers van dit apparaat gevraagd of deze hier zou gaan werken. Na wat uitzoekwerk van de dame van de helpdesk, moest dit allemaal geen probleem zijn, zolang wij maar een reisstekker gebruiken (ja, uiteraard!), een eenvoudige oplossing zou je denken.
Aangekomen in Vancouver een flinke voorraad Nespresso koffie ingeslagen zodat we in Canmore, wanneer al onze spullen zouden aankomen, van de heerlijke koffie konden gaan genieten.
Er gingen lampjes als in een kerstboom branden toen de stekker er in ging, maar daar bleef het dan ook bij.  Het was toch al laat, dus meteen een telefoontje naar de technische dienst van Siemens Nederland, aangezien het daar al ochtend was. De telefoon werd opgenomen door een vrouw die er helemaal niets van begreep. Ze zei notabene dat zij niets wist over het gebruik van apparaten in het buitenland. Bij navraag bleek dat ze toch echt wel van de technische dienst was. Na wat andere telefoonnummers geprobeerd te hebben, kreeg ik uiteindelijk een man aan de telefoon die mij kon vertellen dat er een voltage converter tussen moest. Dorp en land (waar ze hier veel van hebben) afgereden op zoek naar dit magische apparaat, maar helaas nergens te vinden.
Na lang zoeken op het internet hebben we een voltage converter van 1500 watt gevonden die ons koffie machientje aan de praat zou moeten krijgen.
Afgelopen maandag werd het apparaat van 10 kilo afgeleverd. Vol spanning aangesloten, gelukkig ging de kerstboom verlichting uit en al snel klonk het vertrouwde geluid van het ontstaan van een verrukkelijke Nespresso! Ook een bijzondere ontdekking gedaan: in Haarlem drupte de Nespresso zeker een half uur na en hier geen één drup ... waarschijnlijk door het luchtdrukverschil, hier zitten we 1300 meter hoger.
Een bijkomend voordeel van deze converter is dat nu ook de printer het doet, deze had blijkbaar hetzelfde probleem.