Enkele weken geleden waren we druk op zoek naar een eettafel met stoelen en een salontafel, aangezien we deze hadden achtergelaten in Nederland. Hier in Canmore zijn 2 meubelzaken waar wel het één en ander tussen zat, maar de prijzen pasten niet in ons budget. Dan maar naar Calgary. Na 3 dagen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat rond gekeken te hebben, waren we nog net zo ver als dat we waren begonnen. Enkele dagen later kwamen we op het internet een jonge meubelmaker uit Calgary tegen die zijn eigen tafels ontwierp in de winter en in de zomer Japanse tuinen. Zijn tafelontwerpen vielen bij ons in de smaak. Na wat gesprekken met Chris kwamen we toch tot de conclusie dat we liever een stalen onderstel wilden hebben en de kleur en textuur van het hout anders wilde hebben. We maakten de afspraak met hem dat hij enkele voorbeelden aan zou leveren. Een week later konden we een keuze maken uit 6 verschillende houtbewerkingen.
Terug in Canmore hebben we met het programma Sketchup van Google ons eigen ontwerp van het onderstel gemaakt, waarmee we naar een lasser in ons dorp zijn gegaan.
Detailtekening eettafel met bank
Detailtekening salontafel
Uiteindelijk met de lasser de details doorgesproken en hem de opdracht gegeven tot het maken van het onderstel. Ondertussen was Chris al begonnen met het maken van de houten tafeldelen, zodat deze op tijd klaar zouden zijn.
Nu, een paar weken later, staat er een mooie eettafel met zitbank en een prachtige voortafel in onze woonkamer. Zie hieronder het resultaat!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Voor vertrek naar Canada had ik Siemens gebeld over onze Nespresso machine. Aan de makers van dit apparaat gevraagd of deze hier zou gaan werken. Na wat uitzoekwerk van de dame van de helpdesk, moest dit allemaal geen probleem zijn, zolang wij maar een reisstekker gebruiken (ja, uiteraard!), een eenvoudige oplossing zou je denken.
Aangekomen in Vancouver een flinke voorraad Nespresso koffie ingeslagen zodat we in Canmore, wanneer al onze spullen zouden aankomen, van de heerlijke koffie konden gaan genieten.
Er gingen lampjes als in een kerstboom branden toen de stekker er in ging, maar daar bleef het dan ook bij. Het was toch al laat, dus meteen een telefoontje naar de technische dienst van Siemens Nederland, aangezien het daar al ochtend was. De telefoon werd opgenomen door een vrouw die er helemaal niets van begreep. Ze zei notabene dat zij niets wist over het gebruik van apparaten in het buitenland. Bij navraag bleek dat ze toch echt wel van de technische dienst was. Na wat andere telefoonnummers geprobeerd te hebben, kreeg ik uiteindelijk een man aan de telefoon die mij kon vertellen dat er een voltage converter tussen moest. Dorp en land (waar ze hier veel van hebben) afgereden op zoek naar dit magische apparaat, maar helaas nergens te vinden.
Na lang zoeken op het internet hebben we een voltage converter van 1500 watt gevonden die ons koffie machientje aan de praat zou moeten krijgen.
Afgelopen maandag werd het apparaat van 10 kilo afgeleverd. Vol spanning aangesloten, gelukkig ging de kerstboom verlichting uit en al snel klonk het vertrouwde geluid van het ontstaan van een verrukkelijke Nespresso! Ook een bijzondere ontdekking gedaan: in Haarlem drupte de Nespresso zeker een half uur na en hier geen één drup ... waarschijnlijk door het luchtdrukverschil, hier zitten we 1300 meter hoger.
Een bijkomend voordeel van deze converter is dat nu ook de printer het doet, deze had blijkbaar hetzelfde probleem.
Afgelopen zaterdag en zondag was het wereldkampioenschap allround schaatsen in de Olympic Oval in Calgary, waar het snelste ijs ter wereld ligt. Zondagochtend dan ook vroeg op, om bij de finale te kunnen zijn.
Helaas leeft het schaatsen hier in Canada niet zo als in Nederland, behalve wanneer er ook een puck op het ijs ligt. Dus de tribunes waren hoofdzakelijk gevuld met Noren, Tsjechen en een hoop Hollanders.
Volslagen oranje gekte op de tribune waar wij tussen zaten. Samen met veel hardcore schaatsfanaten, een aantal expats en het ingevlogen dweilorkest "Kleintje Pils" genoten van de super gezellige sfeer in het stadion.
Wat een feest was het dan ook toen Ireen Wüst over de finish lijn kwam na die prachtige 5000 meter, waarin Martina Sábliková helaas onderuit ging. Hieronder de beelden die de NOS niet heeft uitgezonden.
Vorige week dinsdag was de vrachtwagen met onze spullen eindelijk aangekomen in Calgary. Daar moesten we eerst bij de douane onze spullen inklaren. Dat inklaren is niets meer dan zeggen dat de dozen in de vrachtauto van jouw zijn en een handtekening zetten. Dit alles duurde ongeveer 20 minuten, om daarna rechtsomkeert te kunnen maken. Nu we dan toch om 9 uur 's ochtends in Calgary zijn, gaan we ook maar boodschappen doen en spreken we met de chauffeur af, om rond 12.00 uur in Canmore te zijn. Enigszins verlaat door extreme wind met sneeuw en een heftig ongeluk van drie vrachtwagens op de andere rijbaan zijn we dan toch om 1 uur thuis. Alleen geen vrachtwagen te bekennen. Ondanks dat we hadden uitgelegd waar we woonden, was de chauffeur toch naar een ander adres gereden (gelukkig is het dorp niet al te groot).
Na een telefoontje en wat uitleg kon het uitladen dan toch beginnen. Voor de verhuizers hadden we een paadje naar onze terrasdeuren sneeuwvrij gemaakt, zodat zij niet door het hele appartementencomplex hoefden te sjouwen. Hierdoor stonden binnen een half uurtje 27 dozen, 2 leren stoelen en onze fietsen binnen in ons nieuwe huis. Het uitpakken was als pakjesavond, geen idee wat er in de dozen zat. Door de vrieskou van afgelopen weken waren boekkaften bevroren, kleding leek wel behandeld met stijfsel en waren onze vloeibare toiletspullen net bevroren ijslollies met een lekker geurtje. Helaas waren de 2 leren stoelen beschadigd tijdens het vervoer en daarnaast zijn de pedalen van onze fietsen ook nergens te bekennen.
Om 1 uur 's nachts stond alles eindelijk op zijn plaats, toen we gebeld werden door onze makelaar in Nederland, met goed nieuws. Er was een bod uitgebracht op ons huis wat goed genoeg was om te accepteren. Dus als de financiering van de koper rondkomt, dan moeten we binnenkort éven terug naar Nederland.
Afgelopen weekend vond er een internationale wedstrijd ijssculpturen maken plaats in Lake Louise. Reden genoeg om daar eens een kijkje te gaan nemen. De spelregels zijn eenvoudig:
Elk team mag maximaal uit 2 personen bestaan.
Ze krijgen per team 15 ijsblokken van ongeveer 140 kg per stuk.
Ze moeten een sculptuur maken van minimaal 2 meter en maximaal 4 meter hoog.
Hier hebben ze 34 uur de tijd voor, tussen vrijdagochtend 8 uur en zondagmiddag 14.00 uur.
De gereedschappen die de teams gebruikten, varieerden van bijtels, kettingzagen, schuurapparaten tot strijkijzers. Ja je leest het goed "strijkijzers", te gebruiken als een lasapparaat, maar dan anders. In ieder geval waren de creaties schitterend.
Eergisteren kregen we het nieuws van het verhuisbedrijf, dat het nog wel eens tot begin februari kan gaan duren, voordat de verhuiswagen voor onze deur zal komen. Door dit bericht hebben we besloten om dan zelf maar de bank in Calgary op te gaan halen met een huurbusje, zodat we alvast de nieuwe woning kunnen gaan betrekken. Met de Durango, een keer of vier volgepropt en een boxspring op het dak gebonden, hebben we al onze spullen overgebracht naar "Stewart Creek Landing" en konden we aan onze laatste rit met de bank gaan beginnen.
Omdat we aan het eind van de gang van het appartementencomplex wonen, leek het ons het beste om de bank buitenom, door de tuindeuren naar binnen te brengen. Het enige obstakel was een heuvelig paadje, waar je tot en met je enkels in de sneeuw verdween. Na wat geploeter en mijn schoenen gevuld met sneeuw, omdat ik zo nodig mijn snowboots niet aan hoefde te trekken, stond de bank dan uiteindelijk binnen.
Dit is dan ook ongeveer al het meubilair wat er tot nu toe in onze huiskamer staat.
Onderdelen voor onze eettafel en salontafel worden op dit moment nog voorbereid door twee vakmannen aan wie wij ons eigen ontwerp hebben afgegeven. Hopelijk hebben we over een week of 3 alles binnen!
Vandaag was het dan zo ver. We hebben de sleutel van ons nieuwe huis gekregen, wat we voor de komende 6 maanden gehuurd hebben. Er is ondertussen wel een klein probleempje ontstaan. Onze container met spullen staat nog in Vancouver!!! Deze kon afgelopen vrijdag al bij ons worden afgeleverd, maar aangezien we toen nog geen sleutel hadden, was dat niet mogelijk. Volgens het verhuisbedrijf was dat absoluut geen probleem, dan komt de vrachtwagen gewoon een weekje later. Dit klonk ons prima in de oren. Niet wetende dat er in het afgelopen weekend op sommige plaatsen een meter sneeuw ging vallen. Hierdoor is nu "Highway 1" (de snelweg tussen Vancouver en Calgary) in verband met extreem lawine gevaar in ieder geval tot en met woensdag afgesloten voor al het wegverkeer. Dus alvast een mooi huis, maar weinig spullen. Onlangs hebben we wel een bank gekocht, maar deze staat nog in Calgary en past misschien net wel of net niet in onze Durango. We hadden het plan om aan de vrachtwagenchauffeur te vragen of hij deze ook wilde meenemen. Maar ja, als zijn komst nog even op zich laat wachten, dan hebben we voorlopig niets om op te zitten, op een paar eetstoelen na. De situatie geeft ons in ieder geval uitgebreid de tijd om het hele huis goed schoon te maken, aangezien er nog wat poedelresten zijn achtergebleven van de vorige bewoonster ;-)
Kijiji.ca is de marktplaats van Canada. Echt super handig als je op zoek bent naar 2e hands spullen. Een week of 2 geleden hebben we in Calgary een BBQ voor een vaste gasaansluiting gekocht.
Nu waren we op zoek naar een bed voor de toekomstige logeerkamer. Dat is een lange zoektocht, aangezien hier voor alles de hoofdprijs wordt gevraagd. Uiteindelijk stuitten we op iemand die heel veel te koop had op Kijiji, waarmee we een afspraak voor bezichtiging hadden gemaakt. Gelukkig woonde Vince (de verkoper) in Canmore zodat we niet al te lang onderweg waren voor het geval het op niets zou uitlopen. Het huis waar Vince woonde was omgeven door oude 2e hands auto's, fietsen, meubilair, skies, banden, vuilniszakken en een hoop ondefinieerbare andere zaken verborgen in de sneeuw. Binnen was het niet veel beter. Toen we vertelden dat we voor een bed kwamen, waarvan we de hoop eigenlijk al opgegeven hadden, stoof hij een andere ruimte in waar een hoop lawaai uit kwam.
Terwijl wij wachten keken we de "woonkamer" in waar 2 andere vreemde gasten televisie zaten te kijken. De één begon een vaag gesprek over dat zijn vader een Nederlander was, zijn moeder een "Native", maar zijn stiefvader was weer een Duitser, dit vertelde hij lurkend aan een hashpijp. Toen hij ook nog zijn fiets wilde verkopen waarop hij niet meer reed na 20 jaar aan de coke gezeten te hebben en daarna met een helicopter was neergestort, zijn we maar afgehaakt. Ondertussen was Vince uit zijn kamertje gekomen en liet ons een bed zien waar ik nog de hond van de buurman niet op zou laten slapen.
Al met al met onverrichte zaken terug naar huis. 's Avonds belde Vince dat hij zojuist een mooi, nieuw bed had opgehaald in Banff die we toch echt moesten zien. Hij kwam wel even voorbij met zijn busje.
Op ons balkon staat nu een bed met boxspring te wachten voor de verhuizing van volgende week.
Als je mij zou vragen wat ik zou missen qua eten uit Nederland, dan is dat eigenlijk niets. Toch kan je opeens trek krijgen in een bitterbal. Hoe los je dit op in een land waar deze niet te koop zijn. Precies, zelf maken. Even op het internet kijken naar een recept, boodschappen doen en dan kan het feest beginnen. Helaas duurt het drie dagen voordat de eerste bitterbal gegeten kan worden.
Op de 2e dag tijdens het rollen van de ballen in de paneermeel, komen we tot de conclusie dat we niet genoeg paneermeel hebben. Vreemd genoeg is dit een duur produkt hier in Canada. Een doosje met de helft van de inhoud als in Nederland kost € 3,00. Ondanks dat de supermarkten hier tot 23.00 open zijn. besluiten we toch maar zelf snel paneermeel maken. Gelukkig hebben we nog genoeg brood in de vriezer, wat na 3 kwartier in de oven beschuit was geworden en daardoor perfect in de blender kon worden vermalen tot paneermeel.
Toen de bitterballen uiteindelijk klaar waren en bij lagen te komen in de vriezer moest de keuken nog opgeruimd worden. Het leek wel een slachtveld, met overal bloem, ei en paneermeel.
Ze zijn in iedergeval heerlijk geworden!
Bij de aanschaf van onze auto kwam uit het inspectierapport naar voren dat er enige olie lekkage was geweest, maar dat dit verholpen zou zijn en daarnaast niet heel ernstig was. Zelfs op de valreep met Lee, de manager van de autodealer, de afspraak gemaakt dat als er toch lekkage was, dit tot 3 maanden na aanschaf door de garage verholpen zou worden. Maar, zegt Lee, jullie hoeven je niet ongerust te maken, want na mijn jarenlange ervaring in deze branche weet ik, dat het geen problemen zal gaan geven. Van deze deal gaat Lee spijt krijgen ;-) Tot onze grote verbazing kwamen we na een week tot de ontdekking, dat elke ochtend op onze parkeerplek onder de auto een olievlek lag. Vorige week dan ook terug gegaan naar de dealer, Lee ging onder de auto kijken en zegt “da’s niet goed, laat de auto maar hier, dan gaan we haar repareren, hier hebben jullie de sleutels van die groene Jeep en ga maar shoppen" (hij gaf nog net geen creditcard mee). Bij terugkomst bleek dat er iets bij de krukas niet in orde was. De hele reparatie duurde 4 uur. Vandaar vandaag weer een ritje Calgary .………………..
Als de klok in Nederland twaalf slaat, gooien wij, met Happy New Year van ABBA op de achtergrond, onze zelfgemaakte oliebollen in het vet.
Dit was de eerste keer in ons leven dat we samen oliebollen gingen maken. Wat zelfrijzend bakmeel, een ei en wat melk. Zo moeilijk lijkt het toch niet. Na een uur gingen we eens onder de natte theedoek kijken om te zien of het beslag zich inderdaad had verdubbeld ... de substantie zag er helaas nog steeds zo uit als 60 minuten geleden. Hmmm wat nu. Dan maar wat extra gist en nog een half uur wachten. Net toen we het wilden opgeven, bleek het beslag zijn werk gedaan te hebben (waarschijnlijk was deze van het woord vuilnisbak geschrokken). Als pan hadden we een steelpannetje genomen, met de hoop dat dit goed ging werken samen met een elektrisch fornuis.
Het resultaat mocht er zijn, een uurtje later hadden we 13 goudgele, verrukkelijke oliebollen.
Met 30 graden onder 0 en een lichte sneeuwstorm vertrokken we richting Calgary om daar vandaag op zoek te gaan naar wat meubeltjes voor ons nieuwe appartement.
Vorige week hebben we te horen gekregen dat we zijn ‘goedgekeurd’ (jaja, zo werkt dat hier) als nieuwe huurders van een prachtig appartement op de meest oostelijke plek van Canmore, met wederom een fantastisch uitzicht op de Rockies. Aangezien dit appartement niet gemeubileerd is, moeten we zo langzamerhand achter een bank en eethoek aan gaan, omdat we het al op 17 januari kunnen betrekken. Via Kijiji (=de Canadese Marktplaats) hadden we een man gevonden die zelf tafels ontwerpt en op maat maakt. Zijn op internet gemaakte beloftes waren meer dan waar. Nu eerst nog het appartement opmeten en dan mag Chris gaan zagen, schuren, schroeven en timmeren. De hele week was Boxing Week in Canada, dus alle winkels hebben echte uitverkoop. Aan het eind van de dag zijn we aangelopen tegen een fijne afgeprijsde, lekkere bank en leuke lampen.
Afgelopen nacht vond er om 00.30 uur een totale maansverduistering plaats. Nu komen maansverduisteringen uiteraard vaker voor, maar deze is heel bijzonder, aangezien het bijna 400 jaar geleden was dat dit tijdens de langste nacht van het jaar plaats vond. Het hele spektakel duurde bijna 3 1/2 uur. De maan zelf was 72 minuten lang volledig verduisterd. We hadden het geluk dat het niet zwaar bewolkt was, waardoor we het geheel konden gade slaan met de camera. De kou van die nacht dreef ons wel regelmatig naar binnen om weer op te warmen. Zolang stilstaan bij -17 heeft zo zijn allures, maar er zijn grenzen.
Vanaf de eerste keer dat we over de Icefield Parkway gereden hadden, een jaar of 15 geleden, was de wens deze ook een keer in de winter te bezoeken. Ondanks dat het een Highway is, wordt deze tijdens de wintermaanden soms afgesloten i.v.m. de vele sneeuw. Nu we een auto met 4 wielaandrijving hebben, leek dit ons een uitstekend moment om deze alsnog te bezoeken. Om een beetje op tijd aan te komen, aangezien het toch nog 75 km bij ons vandaan is, waren we vroeg vertrokken zodat we maximaal gebruik konden maken van het weinige daglicht. Hoe verder we richting de Parkway kwamen, hoe dieper de Celsius in de meter dook. Het dieptepunt was 27 graden onder 0.
Je kunt je wellicht goed voorstellen, als gevolg van de enorme kou en vele sneeuw, hoe moeilijk het moet zijn voor de dieren om voedsel te vinden. Onderweg kwamen we een mannetjes Wapitihert tegen, die druk op zoek was naar voedsel om deze barre winter te overleven. Vele van zijn soortgenoten halen dit dan ook niet.
Aangekomen op die mooie weg, bleek deze in zeer goede staat te zijn, waardoor hij prima berijdbaar was. De vergezichten waren spectaculair en de besneeuwde bergen leken een sprookje. Het liefst wil je elke kilometer van deze 240 km lange weg helemaal berijden. Helaas met het weinige zonlicht is dit niet haalbaar, aangezien je nog terug moet. Je wilt absoluut voor zonsondergang terug zijn, voor het geval je pech krijgt, aangezien de ‘ANWB’ de weg tot uiterlijk 16.00 uur serviced. Het kan anders best een koude nacht worden, mocht je blijven steken.
We besluiten om via de Bow Valley Road terug te rijden naar Canmore. Deze prachtige, 60 kilometer lange weg is een secundaire weg die in wintertijd door weinig mensen bereden wordt. Ondanks dat de wegen redelijk schoongehouden worden, moet je goed uitkijken waar de weg aan de zijkanten eindigt, want de overgang van weg en greppel is bijna onzichtbaar. We reden uiterst voorzichtig met een vaartje van 20 km per uur, toen in een bocht opeens een Bighorn Sheep overliep. Uitwijk mogelijkheden waren niet aanwezig en voordat we het wisten was het schaap veilig aan de overkant en lagen wij in de greppel met onze nieuwe 4x4. Aanvankelijk dachten we dat er geen probleem was, maar na een paar verwoede pogingen bleken we moervast te zitten. Terwijl wij op zoek waren naar wat takken om onder de banden te leggen, die totaal geen grip meer hadden, stopte een mede weggebruiker met een flinke Ford Explorer. We hoefden geen uitleg te geven, aangezien de situatie boekdelen sprak. Helaas had deze beste man geen sleepkabel bij zich. Samen verder zoekend naar een hoop takken, kwam er miraculeus een oude sleepkabel onder de sneeuw te voorschijn. Jammer genoeg was deze in verre staat van ontbinding, waardoor bij de eerste poging van slepen de kabel al in 2 stukken brak. Nog geen 5 minuten later kwam er gelukkig nog een auto aangereden, die wel een sleepkabel bij zich had. Wellicht hebben we het over onszelf afgeroepen, aangezien we die ochtend het er over gehad hadden om zo'n kabel aan te schaffen, je weet uiteindelijk maar nooit ... De nieuwe poging om ons uit deze hachelijke situatie te trekken was in één keer succesvol. We stonden gelukkig weer met 4 wielen op de weg. De helpende handen hartelijk bedankt en onze weg vervolgt naar Banff, waar we bij een Starbucks-coffee van de schrik probeerden te bekomen. Moraal van het verhaal: alle waarschuwingen in Canada om je auto uit te rusten met een ‘overlevingspakket’, zijn niet overbodig ;-)
Eindelijk was het dan zover. Vandaag konden we onze Dodge Durango ophalen bij de dealer in Calgary. We hadden daar mee gewacht, aangezien we ook nog de huurauto hadden; geld zouden we niet terug krijgen wanneer we deze eerder zouden inleveren. We moesten trouwens op de dag van aankoop een verzekering en nummerplaat regelen, dit uiteraard voordat we er in mogen rondrijden. Het is hier gebruikelijk dat het kenteken niet bij de auto hoort, maar bij een persoon. Dus mocht je nooit meer uit de provincie vertrekken, dan heb je de rest van je rijdende leven het zelfde rode plaatje achter op je auto. Dan moet je maar hopen dat er niets raars op staat. Bij ons is dit gelukkig bij BCG-9902 gebleven.
Bij de dealer aangekomen, nog 1 keer de auto door genomen. De verkoper Anthony, een vriendelijke jongen, was wederom zeer behulpzaam, maar leek toch niet altijd even zeker van zijn zaak. Bij de vraag waar we de krik konden vinden, kwam het antwoord dat deze er waarschijnlijk door de vorige eigenaar uit was gehaald. Een vreemd verhaal zou je denken. Bij "Canadian Tire" konden we deze gelukkig kopen. Dit is een megashop waar ongeveer alles wordt verkocht behalve voedsel, de keuze is reuze is hier een understatement. Na wat advies waren we $90 armer en ik mag wel zeggen, een flinke krik met kruissleutel rijker. Uiteindelijk is een lekke band en geen gereedschap geen optie, dit hadden we namelijk al een keer in de woestijn van Namibië meegemaakt.
Tijdens het inladen van onze nieuwe aangeschafte redder in nood, zien we ook een tekening hoe we het reservewiel onder de auto los moeten krijgen. Tevens blijken we toch een vereist onderdeel niet gekocht te hebben. Echter de tekening laat ook zien hoe al dit gereedschap is opgeborgen. Wat blijkt, onder het opbergluik zit nog een opbergplaats, wat volgens Anthony niets was. Jawel, daarin was al het benodigde gereedschap netjes opgeborgen!
Bij de "customer care" keken ze niet eens raar op dat we binnen 5 minuten onze aankopen retour brachten.
Blijven rondrijden is de huurauto zou een dure hobby worden, dus het werd tijd om op zoek te gaan naar een auto. Via verschillende websites zoals de Canadese versie van marktplaats krijg je al snel een beeld van wat auto's kosten. Onze voorkeur gaat uit naar een 4x4, maar ons budget maakt de zoektocht niet makkelijk. Via internet een auto uitzoeken is ook niet alles, dus dan toch maar op pad naar Calgary om wat 2e hands dealers te bezoeken.
De eerste dealer had niet veel staan, dus daar waren we snel klaar. Onderweg naar de tweede verkoper, reden we langs een andere dealer die een mooie Toyota 4runner had staan. Na een proefrit met deze mooie bak kwamen we niet zo tevreden terug.Ongeloofelijk trouwens dat die de verkoper gewoon de sleutels meegaf zonder ook maar wat te verifiëren. Dus dan toch maar weer kijken naar een andere auto. Om de hoek bij deze dealer was de dealer waar we op naar zoek waren. Hier stond een Nissan Xterra waar we al een paar keer naar hadden gekeken. Ook na een proefrit met deze superbak kwamen we teleurgesteld terug, aangezien deze flink naar rechts weg trok en een bijzonder geluid uit de motor kwam. Dus ook hier weggegaan met ongedane zaken. Er stond ook nog een prive adres op de lijst van te bezoeken adressen. Hier hadden we een afspraak om 1 uur. Na een uur zoekend rondgereden te hebben, zijn maar weer terug gegaan richting de laatste dealer, aangezien we het adres niet konden vinden. Onderweg zagen we plotseling een Jeep, Dodge, Chrysler Autodealer die ook 2e hands auto's verkocht. Na wat rondgekeken te hebben zagen we een mooie Dodge Durango, die ook nog in ons budget viel. Het doet ook wat vertouwder aan om bij een Autodealer wat aan te schaffen ipv een 2e hands sjacheraar. Het nadeel is wel dat er 5% belasting overheen gaat. Maar na een strakke onderhandeling van Alied, die er zo'n $1500 dollar vanaf wist te pingelen waren we een mooie SUV rijker. Nu nog een verzekering regelen en dan kunnen we hem deze week ophalen. Op zich kunnen we hem al ophalen, maar we hebben ook nog de huurauto, dus we hebben besloten met pijn in ons hart hem op pas op te halen wanneer we de huurbak volgende week moeten inleveren.
Eigenlijk sinds we geland zijn op Vancouver, een kleine 3 weken geleden is Canada zich klaar aan het maken voor Kerst. In elk winkel kan je de hele dag kerstliedjes horen, de winkels zijn in kerstdecoratie gehuld en in elke "mall" kan je bij Santa op schoot voor de foto. Ook in Banff (het dorp naast Canmore) is er een jaarlijkse intocht van de goed gevige man. Een groot gedeelte van het dorp loopt dan ook uit om de parade te kunnen aanschouwen op Banff Avenue. Echt erg grappig om te zien hoe alle kinderen en volwassenen hier aan mee doen. Maar na een halfuur stilstaan in -15 ben je er ook wel klaar mee en zoek je snel de warmte op van de Ierse pub om de hoek.
Deze ochtend moeten we voor de laatste keer onze koffers inladen in de auto. Sommige mensen starten hun auto hier ruim van te voren, zodat die lekker op temperatuur is wanneer je weg rijdt. Helaas hebben wij dat niet gedaan (ook een beetje een principe kwestie). De kou van vannacht zit er diep in. Maar de kachel op standje max doet wonderen. Dan nog even alle ruiten krabben “and we are good to go”. Alhoewel er na een uur rijden zelfs nog steeds ijsbloemen op de binnenkant van onze ruiten staan.
De rit van vandaag is een kleine 2 uur, maar wat een fantastische 2 uur. Ondanks dat het in Golden zwaar bewolkt is, trekt het, hoe dieper we de Rockies in rijden, helemaal open. Verder op bij het dorpje Field (2 gebouwen en een schuur) zien we een grote groep elken (grootste herten soort) het moeilijk hebben om voedsel te vinden op de dichtgesneeuwde velden.Hier vandaan is het nog 19 km naar Lake Louise. Daar gaan we een stop maken voor een ontbijt en een wandeling bij het meer.Boven aangekomen zien we wat in de zomer een schitterend turkoois meer is, nu veranderd is in een enorme schaatsbaan van 27 cm dik ijs. Dat schaatsen doet trouwens bijna niemand, want het is ruim -18 Celsius.Terug in het dorp beneden, vragen we aan eenpark ranger naar de weg conditie van de Bow Valley Road ; dit is een secundaire wegvan Lake Louise naar Banff, waar de kans op het zien van dieren erg hoog is. Nadat de vriendelijke man aangeeft dat deze prima te berijden is, geeft hij nog tussen neus en lippen aan dat hij er een uur geleden acht wolven had gezien. We hebben de auto snel volgegooid met brandstof en zijn opnieuw op pad gegaan. We worden beloond met 2 herten van het model dat we nog nooit gezien hadden en even verder op een groepje Bighorn Sheeps.
Rond half drie komen we dan eindelijk aan op onze eindbestemming. De auto kunnen we beneden in een verwarmde garage parkeren en op de eerste verdieping is ons appartement, waar we de komende 2 maanden onze intrek in zullen nemen.De rest van de middag bestaat uit boodschappen doen bij de 2 enorme grote supermarkten die dit dorp rijk is en het uitpakken van al onze bagage die we de laatste week achter ons aan hebben gesleept. Het appartement is perfect en heeft alles wat we nodig hebben … op een koekenpan na, dus dat is lastig eieren bakken morgen ochtend J.
Na een gezellige dag doorgebracht te hebben bij een oud collega, vervolgen we vandaag onze rit richting Canmore. Er is vandaag wederom sneeuw voorspeld, maar deze blijft gelukkig weg, waardoor we een ongelofelijke mooie rit door de Rockey Mountains hebben. Totaal bevroren ijswanden, schitterende besneeuwde bergen en in de mist gehulde boerderijen. Het zou nog een lange rit worden als we door zouden rijden naar Canmore en doordat we een tijdzone passeren, verliezen we ook nog een uur. Hierdoor besluiten we om te overnachten in Golden, wat 2 uur rijden vanaf onze eindbestemming ligt.
Op aanraden van een Nederlandse dame die bij de Tourist info werkt in Golden, gaan we op zoek naar een bepaalde B&B. Daar aangekomen blijkt deze gesloten te zijn, maar de eigenaresse verwijst ons na wat rondbellen naar een ander. Daar aangekomen blijkt deze ook dicht te zijn. In de lokale folder staat nog een aardige lodge, óók deze blijkt tot de volgende ochtend (?) gesloten te zijn. Dan toch maar naar een Best Western langs de highway, uiteindelijk blijkt dit allemaal wel mee te vallen. 's Avonds bij -15 nog een hapje in het centrum gegeten.
Omdat we nu 2 dagen eerder aankomen in Canmore, even contact opgenomen met onze huisbaas of we eerder in het appartement kunnen ... bij deze aardige mensen is niets een probleem. We kijken ernaar uit om ze te ontmoeten.
Een dagje rijden door de sneeuw
Boerderij in de mist
Bevroren ijswand
After spending a nice day with a former colleague, we continue our journey towards Canmore. Lucky for us the snowfall that was forecasted stay’s away. Because of that it becomes a beautiful drive through the Rockey Mountains. De surroundings are spectacular. Frozen waterfalls, snowed mountains and farms covered in snow and fog.
We decide to stop for the night at Golden, only two hours away from our final destination. Finding a B&B is harder than expected. A recommended one is closed, the second one the same. A Lodge opens up the next morning, so we decide to book a room at the Best Western along the highway. After putting all our belongings (5 suitcases) in the room we went into town for supper. It’s freezing -15 degrees already. brrrrrrrrrr Because we will arrive in Canmore two day’s early we contacted our landlord to see if we can get into the apartment sooner than agreed. These most friendly people don’t see problems in anything. We are looking forward meeting them.
Donderdag, de dag voor vertrek, was Vancouver wederom bedekt met een witte sluier van sneeuw. Dit keer een nog dikkere laag dan afgelopen week. Ook hier stoppen metro's ermee wanneer er teveel sneeuw valt, maar het dagelijkse leven gaat van de rest gewoon door in downtown Vancouver, ondanks het feit dat ze hier zó veel sneeuw niet gewend zijn.
Buiten Vancouver is het een heel ander verhaal. Daar worden snelwegen afgesloten i.v.m. te veel sneeuw op de weg. Gelukkig was dat een highway die wij niet hoefden te volgen. Wij zijn onderweg naar Kelowna om daar een oud collega op te zoeken. Een rit van 418 km die als een mooie winterdag begon.
Hoe verder de rit vordert, hoe slechter het weer wordt. Van de 2 banen is eigenlijk nog maar 1 baan vrij van sneeuw. Desondanks denderen er regelmatig vrachtwagens en gewone auto's ons voorbij op baan 2. Zelfs wanneer er een vrachtwagen op zijn kant in de greppel ligt en verderop een 4WD volledig gecrasht tot stilstand in de vangrail is gekomen, gaat de voet niet van het rechter pedaal. Maar ja, wie zijn wij om te oordelen, alsof wij verstand van sneeuw en autorijden hebben. Tijdens het laatste stuk van de rit wordt het zicht en de weg echt slecht. De snelheid zakt naar zo'n 50 km per uur en rijden we noodgedwongen in kolonne naar onze eindbestemming.
